“Renegat” to kontynuacja Nocarza.

Wydaje się być znacznie dojrzalszy od części pierwszej. O ile tam zarzucałem Autorce “płaczliwość” bohaterów” o tyle tutaj ton uległ znacznej zmianie. Nie ma już lamentów i łez wylewanych przy byle okazji, jest próba ukazania “twardych” uczuć. Jednak nadal wydaje się, że Magdalena Kozak nie bardzo umie wyśrodkować siłę tych emocji. Targają one bohaterem na wszystkie strony i przez to staje się taki gumowy, nie utożsamiam się z nim tak, jakbym chciał.

Fabuła jest kontynuacją i osoby, które nie przeczytały części wcześniejszej nie będą do końca wiedziały co się dzieje i dlaczego bohater tak ciska się jak żaba na patelni.

W świetle tego co napisałem wyżej jasno wynika, że Autorce i tutaj, według mnie, nie udało się stworzyć tego “męskiego świata”. Twierdzę, że to raczej będzie trudne o ile w ogóle osiągalne dla kobiety – wiem wiem, męski szowinizm przeze mnie przemawia. W każdym razie wydaje się być lepiej niż przy części pierwszej.

Znowu mamy sporo krwi, bezsensownego zabijania, ale też trochę filozoficzno-religijnych dywagacji, poznajemy odrobinę więcej historii wampirów i doświadczamy kilku dylematów moralnych nie do rozstrzygnięcia jeśli chcielibyśmy pozostać bezstronnymi.

Jeszcze jednak uwaga – czytając “Renegata” nie umiem utożsamić się z bohaterem (jak już wspomniałem). Mimo wampirzych zdolności, łaknienia krwi i wampirzego środowiska nadal jest on człowiekiem w większym stopniu niż wampirem. Albo jest kiepsko sportretowany, albo ja nie utożsamię się z niczym i nikim innym jak człowiek. Śmiem jednak twierdzić, że to raczej ta pierwsza przypadłość, bo czytałem już nie jedną książkę, w której główny bohater nie był człowiekiem lub był nim tylko w części i nie miewałem problemu z przelaniem emocji na tę postać. Tutaj te problemy miewałem. Tak jakby fałszywość i połowiczność postaci nie pozwalała mi “zostać nią tak do końca”. Nie jest to jakieś nagminne, ale pojawia się momentami i wywołuje taki uśmieszek politowania, a czasami odrobinę irytacji.

Jedno jednak trzeba przyznać – Magdalena Kozak odrobiła lekcję jeśli chodzi o działania jednostek specjalnych i antyterrorystycznych w sytuacji zagrożenia. Bardzo dobrze opisuje sposób walki takich oddziałów, ich szkolenie i mentalność jaka powinna kierować osobami spod znaku “antyterrorki”. Tutaj się popisała, prawie Cyberpunk 2020.

Książkę warto przeczytać, tak jak warto przeczytać “Nocarza”. Miło spędzony czas, taki lekki, łatwy i nie wymagający zbędnego myślenia odstresowywacz :)