Człowiek podobno zmienia się co 7 lat. Nie wiem, nie znam się na tym. Faktem jednak jest potwierdzonym w moim życiu, że co jakiś czas następuje gruntowne przebudowanie mojej osoby od strony psychicznej. No, może gruntowne to zbyt mocno powiedziane. W każdym razie chodzi o widoczne i mające znaczący wpływ na resztę sfer mojego życia – zmiany.

Ostatnio łapię się na tym, że jak mnie najdzie to wspominam, wydarzenia z mojej młodości. I zaskakujące jest, że w ogóle nie czuję się emocjonalnie związany z tą osobą, której wspomnienia mam w głowie. To strasznie dziwnie jest. Bierze się pewnie stąd, że konstrukcja psychiczna, jaką posiadałem kilka lat temu, w ogóle nie przystaje do tej, jaką posiadam teraz. Dwie różne osoby. Nurtuje mnie pytanie, czy ja teraz to ten sam ja co wtedy? Oczywiście nie, wszystko uległo zmianie. Tak fizycznie jak i psychicznie. Jednak patrząc z drugiej strony, przecież ciągle mam to samo imię i nazwisko, ciągle jestem blondynem, ciągle jestem złośliwy, nie umiem opowiadać kawałów, lubię słodycze, książki i rozmyślania… I nadal jestem leniwy po komputerowemu. Czyli nadal ja to ja. Ale przecież wiele moich przemyśleń czy stanów ducha odpłynęło w dal i zupełnie się już z nimi nie utożsamiam. Są to często sprawy opierające się o etykę postępowania, tak zwaną moralność. Wartości jakimi się w życiu kieruję, więc nie rzeczy błahe czy łatwo ulegające zmianom. Cały czas się zmieniam, jednak raz na jakiś czas następują zmiany gwałtowniejsze, bardziej dogłębne i mające większe odbicie w tym, co się dzieje w mojej głowie, duszy i “sercu”.

Dobrze jest wiedzieć, że mimo wieku nie zatraciłem w sobie tego dziecka-obserwatora, które ciągle przygląda się samo sobie i analizuje. Zadaje pytanie… Ciekawe co będzie za kolejne “7 lat”? Hehe ;-)