Mieszkam w tym mieście kilka już lat. O dziwo nigdy nie miałem jakiś większych problemów emocjonalnych z tym miastem. Większość ludzi uwielbia narzekać na “warszawkę”, pisać/mówić jakie to brzydkie miasto itd. OK, mają rację przeważnie, ja jednak jakoś nigdy nadmiernie nie przyłączałem się do tego chóru. Niby po co? Skoro wypadło mi tu żyć, mieszkać i pracować bez sensu jest utrudniać to sobie takim gadaniem i narzekaniem. Pewnie w innym mieście też bym znalazł pracę, jestem jednak tutaj i raczej nie zanosi się na zmiany. Dzisiaj jednak Warszawa przeszła samą siebie. Odkąd zacząłem pracę dla JnJ muszę dojeżdżać jakieś 1,5h rano do roboty. Wiem, kiepsko, długo i w ogóle do bani – ale się przyzwyczaiłem. Dzisiaj jednak korek był tak katastrofalnie wielki, że spóźniłem się ponad 45 minut. Jeszcze nigdy aż tyle się nie spóźniłem z powodu zakorkowanych ulic. Dobrze, że wsiadam na początku trasy autobusu 106, więc całą drogę siedzę i mogę sobie drzemać do woli, gdyby przyszło mi stać te 1,5h to chyba bym sobie rower kupił, i na pewno byłbym szybciej…

Nawet nie mam zamiaru zadawać pytania o to dlaczego tak się dzieje? Nie zadam też kolejnego pytania co możemy zrobić aby tak nie było? To jałowe.
Są trzy wyjścia:

1. Przeprowadzić się do mniejszego miasta albo na wieś :)
2. Przyzwyczaić się i jakoś z tym żyć a może nawet nauczyć się to dobrze wykorzystywać.
3. Zmienić pracę lub miejsce zamieszkania w obrębie Warszawy.

Ale to oczywiście nie jest w stanie rozwiązać gastrycznych problemów miasta Warszawy.