Chęć tworzenia, która nie daje spać.
To wkurzające kiedy leżę w ciemnym pokoju, obok, spokojnie przez sen, oddycha Gabrysia, a ja zasnąć nie mogę.

Luźne myśli, pełne pobudzających emocji i uczuć nie dają mi spać. Nie mam jak ich uspokoić, zaprosić w ciągu dnia. Domagają się mojej uwagi już! Teraz!
W końcu, widząc, że z nimi nie wygram, zapalam nocną lampkę. Przepraszam Ukochaną, że ją obudziłem, tłumaczę, że muszę popisać gdyż sen nie chce przyjść. Układam sobie poduszki, biorę zeszyt i pióro i…

...myśli sobie poszły! Pomysły, postulaty i uwagi, które jeszcze przed chwilą nachalnie nie dawały mi zasnąć – umilkły.
Zostałem sam. Frustrujące!

Wiem, że gdy tylko znowu zgaszę światło taniec rozpocznie się na nowo. Jutro zaś, przepisując ten tekst na bloga, wyda mi się banalny, infantylny i pretensjonalny…

Jak znowu trafić na te ścieżki myśli, które były na tyle ciekawe, że sen przyjść nie mógł?