Do tek książki podchodziłem 2x. Za pierwszym razem przeczytałem słowo wstępne od Autora i kilka stron powieści i książka poszła na bok. Sięgnąłem po Robota – Snerga a później wywiad z Bartoszewskim
Od “Przenajświętszej Rzeczpospolitej” odrzuciło mnie właśnie słowo wstępne. Polityczne zapatrywania Piekary, które w moim odczuciu są śmieszne. Zraziło mnie to strasznie do dalszej lektury i musiałem tę niechęć zwalczyć. Udało się i wczoraj wieczorem skończyłem czytać “Przenajświętszą...”.

Cóż, książka daje się przeczytać, nawet momentami pobudza do myślenia. Nie jest to arcydzieło, bo moim zdaniem postacie opisane przez Autora są dość płytkie i przewidywalne, rzadko zaskakują. Jednak są tworzone konsekwentnie co oznacza, że z łotra nie zmienią się nagle w dobrego samarytanina. Bóg i Diabeł toczą walkę w naszym kraju. Boga w zasadzie nie ma bo zabili go ludzie ale Diabeł oczywiście jest :D

Krajem rządzi Kościół i księża, bieda, strach i brak wartości moralnych przeżarł całe społeczeństwo, nie zostawiając nic, co by się nadawało do recyclingu… Oczywiście udaje się wygrzebać z tego trochę ludzkich odruchów, ale grzebać trzeba naprawdę mocno i brutalnie.

Nie będę opisywał książki, przeczytacie zobaczycie, nie przeczytanie – straty wielkiej nie poniesiecie ;-)

Jeszcze tylko słów kilka o zakończeniu. Według mnie zbyt napuszone i chyba Piekara nie wiedział za bardzo jak to napisać. Opowiastka z obrazem życia, z niesieniem na rękach i takie tam… tak jakbym czytał Coelho czy inne książki z serii Balsam dla Duszy :D
Spodziewałem się czegoś bardziej błyskotliwego…

P.S.
I tym razem się nie pomyliłem z nazwiskiem autora książki, tak jak miało to miejsce przy opisie Wieszać każdy może Andrzeja Pilipiuka :)