W “recenzji” pierwszej części opowieści o rai-kirah pisałem, że długo się fabuła rozkręcała. Nie był to zarzut a stwierdzenie po prostu. W kolejnej części – “Objawienie” – fabuła już rozkręcać się nie musiała, bo jak sprężyna, której pozostało jeszcze energii, pociągnęła mnie dalej w głąb świata, który nakreśliła Autorka. Niestety dość mało tej energii na sprężynie zostało – o czym za chwilę.

Seyonne, a my wraz z nim, odkrywa najstarsze tajemnice swojego ludu i pochodzenia. Oczywiście wszystkie wyjaśnienia są niepełne, prowadzą do celu ścieżkami krętymi, wyboistymi i pełnymi cierni. Mnóstwo pomyłek, mnóstwo przekłamań, ale walczy, próbuje i nie poddaje się. Wiadomo, gdyby się poddał skończyła by się opowieść ;-) I ta walka jest generalnie ciekawa aczkolwiek książka w środku traci rozpęd. Bohatera znajdujemy w więzieniu demonów i w ich krainie i tutaj ciągnie się wszystko niemiłosiernie. Tutaj jakby sprężyna się rozciągnęła maksymalnie i teraz jest ściskana od nowa. Po pewnym czasie akcja rusza do przodu i później już naprawdę trudno się oderwać od lektury.

Pod koniec Seyonne staje się bohaterem cierpiącym za grzechy całego świata. Trochę to patetyczne ale da się przełknąć. Wiele rzeczy się wyjaśnia, jeszcze więcej pozostaje w ukryciu. I oczywiście dalej Autorka buduje główne postaci w sposób absolutnie zadowalający mnie. Ciągnie ich historię troszeczkę, tyle ile trzeba, bez przegadania i bez niepotrzebnych wtrąceń.

Przyznam, że od razu sięgnąłem po trzeci (i ostatni) tom przygód Seyonna – sympatycznego Ezzarianina i nadal jest ciekawie :D